Zastanówmy się nad jednym szczegółem z dzisiejszej Ewangelii. Chorego na duszy i na ciele paralityka przynieśli do Chrystusa jego czterej przyjaciele. I tylko dzięki ich pełnej miłości posłudze ten człowiek odzyskał zdrowie duszy i ciała.
W naszym codziennym życiu ciągle spotykamy ludzi, którzy są daleko od Boga i od Kościoła, choć często nazywają siebie chrześcijanami. Mimo tego, że nazywają siebie chrześcijanami, tak naprawdę nimi nie są. Nie są nimi dlatego, ponieważ nie żyją przykazaniami Bożymi, nie żyją sakramentami, nie żyją życiem Kościoła. A czy my korzystając sami z dobrodziejstwa sakramentu pokuty i pojednania, umiemy przyprowadzić do Chrystus innych ludzi? Czy modlimy się za tych naszych braci i siostry, którzy może już wiele lat nie byli do spowiedzi świętej? Czy my umiemy wytłumaczyć im rolę tego sakramentu? Dlaczego ten sakrament jest i co przez niego otrzymujemy?
Jeżeli byśmy umieli właściwie wytłumaczyć potrzebę tego sakramentu w życiu każdego człowieka, rozbilibyśmy lęk tych ludzi, a także bojaźń.
Gdyby czterej mężczyźni nie przynieśli do Chrystusa paralityka, to ten człowiek trwałby dalej w chorobie i w swoich grzechach. Dlatego my, jako katolicy nie tylko sami właściwie uczmy się korzystać z sakramentu pokuty rozbijając nasze leki i bojaźnie, ale róbmy wszystko co tylko możemy, aby przyprowadzić do Chrystusa innych często zagubionych i porażonych paraliżem grzechów ludzi.
Chrystus, który ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów i który przebacza każdemu grzesznikowi, dzisiaj jest gotowy przebaczyć i każdemu z nas. Wierzmy tylko, że Bóg po to posłał swojego Syna, żeby świat zbawił, a nie potępił.
